ابوذر در این کتاب چهره‌ای صریح و تنهاست که وفاداری به حقیقت را بر آسایش و همراهی دیگران ترجیح می‌دهد. روایت با تأمل درباره دشواری شناخت چنین شخصیتی آغاز می‌شود و پیمان او برای گفتن حق، هرچند تلخ باشد، محور تصویرسازی قرار می‌گیرد. تنهایی در زندگی، مرگ و رستاخیز نیز همچون رشته‌ای پیوسته در این تصویر حضور دارد. مقدمه پیش از ورود به زندگی ابوذر، نسبت داستان تاریخی با واقعیت را بررسی می‌کند. سپس با نقد ترجمه و برداشت‌های ایدئولوژیک از زندگی او، درباره افزودن مطالب، حذف بخش‌ها و تغییر معنای روایت تاریخی بحث می‌کند. این بخش زمینه‌ای برای خواندن ابوذر بیرون از تصویرهای سیاسی از پیش ساخته فراهم می‌آورد. در متن اصلی، زندگی قبیله غفار و مناسبات صحرانشینی به فهم اندیشه اجتماعی ابوذر پیوند می‌خورد. مهمان‌نوازی، حق مسافر به آب و خوراک، و تقدم نیاز حیاتی بر تصاحب دارایی از موضوع‌های برجسته‌اند. بحث مالکیت و زکات نیز با تأکید بر حقوق محرومان و مسئولیت صاحبان مال ادامه می‌یابد. روایت خانوادگی ابوذر، جدایی از دایی پس از اتهام به برادرش، عبادت پیش از دیدار پیامبر و سفر به مکه، وجه شخصی این تصویر را آشکار می‌کند. گزارش جست‌وجوی پیامبر، ضرب‌وشتم و گذران روزها با آب زمزم، به تأملی درباره قناعت و زهد می‌رسد. کتاب از خلال این رویدادها، پیوند سرشت فردی، محیط اجتماعی و باور دینی را دنبال می‌کند.