داستان «دید و بازدید عید» با یک سلام و ورود به خانه استادی آغاز می‌شود که با تعارف‌های گرم و پرآب‌وتاب از مهمان جوان خود استقبال می‌کند. استاد اصرار دارد مهمان شعری بهاری بخواند، اما راوی می‌گوید شعر نمی‌سازد. کمی بعد توجه او به اتاق آراسته، شیرینی‌ها، گل‌های گران‌قیمت و جمع مهمانانی جلب می‌شود که هر کدام جایگاهی اجتماعی دارند. نماینده مجلس، بازرگان مشهور، روزنامه‌نگار، شاعر و چند محصل جوان در یک مجلس نشسته‌اند، ولی گفت‌وگوهایشان به‌جای شادی عید، به جدال درباره دولت و سیاست می‌کشد. نماینده از ضرورت پشتیبانی از دولت سخن می‌گوید و روزنامه‌نگار از محدودیت مطبوعات شکایت می‌کند. بازرگان در دفاع از دولت، ماجرای پس‌گرفتن کالای توقیف‌شده خود را پیش می‌کشد؛ همین روایت بهانه‌ای می‌شود تا دیگران منافع شخصی او را زیر سؤال ببرند. در میان این بحث‌ها، جوانان حیرت‌زده می‌مانند و راوی از هیاهو و خودنمایی مجلس خسته می‌شود. او سرانجام خانه استاد را ترک می‌کند و در کوچه با گردوخاک اتومبیل یکی از مهمانان روبه‌رو می‌شود. بخش بعدیِ متن، فضای دیگری را پیش چشم می‌آورد: دیدار با «ننه جون»، زنی سالخورده که با زبان صمیمی و محاوره‌ای از عید، دوری فرزند و سفر زیارتی او حرف می‌زند. کنار هم قرار گرفتن این دو دیدار، تفاوت تعارف‌های رسمی و گفت‌وگوی خانوادگی را برجسته می‌کند. طنز داستان از رفتار شخصیت‌ها و تضاد میان گفته‌های آنان و واقعیت زندگی‌شان شکل می‌گیرد.