این کتاب خواننده را به فضای خانه و زندگی روزمرۀ پیامبر اسلام می‌برد تا سیره را نه فقط به صورت رویدادهای تاریخی، بلکه به عنوان الگویی برای رفتار و تربیت مشاهده کند. متن با نقد دو رویکرد آغاز می‌شود: غلو دربارۀ رسول الله و غفلت از روش و هدایت او. سپس با تصویر یک سفر روایی به مدینه، از حجره‌های ساده، سقف‌های ساخته‌شده از شاخه‌های خرما و بی‌اعتنایی پیامبر به تجمل دنیا سخن می‌گوید. روایت‌ها به سیمای ظاهری، خوش‌خویی، حیا و شیوۀ سخن گفتن او می‌پردازند و توضیح می‌دهند که سخنش روشن و تفکیک‌شده بود و گاهی برای فهم بهتر شنونده تکرار می‌شد. در نمونه‌ای دیگر، پیامبر مردی هراسان را آرام می‌کند و با یادآوری زندگی ساده، فاصله میان خود و هیبت پادشاهانه را از میان می‌برد. دامنه کتاب از فضای خانه فراتر می‌رود و رفتار با همسر، دختران، نزدیکان، خدمت‌گزاران، کودکان و همسایگان را در کنار شوخی، خواب، شب‌زنده‌داری، نمازهای سنت، گریه، تواضع، صبر، خوراک، مهمانی، شجاعت و دعا بررسی می‌کند. آیات قرآن و احادیث برای تأکید بر محبت، اطاعت و پیروی از سنت در متن حضور پررنگ دارند. کتاب همچنین درباره زیارت، سفر و پرهیز از رفتارهایی که آن‌ها را ناسازگار با روش پیامبر می‌داند بحث می‌کند و نمونه‌هایی تاریخی از عمر بن خطاب و غار حرا می‌آورد. محور اصلی اثر تبدیل شناخت سیره به عمل روزانه و الگو گرفتن از رفتار پیامبر است.