«تربیت شاهانه: تبارشناسی فلسفه تربیتی نانوشته» پژوهشی تاریخی درباره ریشه‌های پنهان اندیشه تربیتی در ایران معاصر است. کتاب از این پرسش آغاز می‌کند که اگر فلسفه‌ای رسمی و تدوین‌شده برای تعلیم و تربیت وجود نداشته باشد، آیا تصمیم‌ها و شیوه‌های تربیتی همچنان می‌توانند زیر تأثیر یک فلسفه نانوشته قرار گیرند. برای پاسخ، نویسنده زندگی تربیتی چند چهره تاریخی را به‌عنوان نمونه بررسی می‌کند و میان شاه سلطان حسین، احمدشاه قاجار و محمدرضا شاه پهلوی از یک سو و پروفسور حسابی از سوی دیگر مقایسه‌ای معنادار می‌سازد. در بخش‌های مربوط به دوره پهلوی، ریشه‌های تفکرات تربیتی رضاشاه، شیوه تربیت او، پیامدهای تحصیلی، فردی و روانی‌اجتماعی و نیز واکنش‌ها و تصمیم‌های محمدرضا شاه در موقعیت‌های سیاسی و شخصی بررسی می‌شود. در مقابل، بخش مربوط به پروفسور حسابی روش تربیت، ویژگی‌های فردی و پیامدهای تحصیلی و اجتماعی زندگی او را دنبال می‌کند. روش تحقیق بر اسناد و مدارک مکتوب استوار است و نویسنده صریحاً آن را در چارچوب مطالعات تاریخی می‌سنجد، نه پژوهش‌های تجربی روان‌شناختی یا جامعه‌شناختی. کتاب با نتیجه‌گیری و ضمیمه‌ای درباره مفهوم دو تبار فلسفه تربیتی پایان می‌یابد و نشان می‌دهد چگونه بررسی زندگی شخصیت‌های تاریخی می‌تواند سرنخ‌هایی از مبانی فرهنگی و تاریخی تعلیم و تربیت یک جامعه به دست دهد.