«پرنده فقط یک پرنده بود» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه فارسی است که در بخش‌های موجود آن، زندگی انسان در برابر نظم تحمیلی، محرومیت، اندوه و فشارهای اجتماعی به تصویر کشیده می‌شود. داستان آغازین در شهری خیالی به نام علی‌آباد اتفاق می‌افتد؛ شهری که ساکنانش از تغییر فصل‌ها، صدای پرندگان و برگ‌ریزان درختان خسته شده‌اند. آنان تصمیم می‌گیرند محیط زندگی خود را کاملاً دگرگون کنند. سقفی بزرگ بر فراز شهر می‌سازند، روشنایی مصنوعی فراهم می‌کنند و درختان و جانوران واقعی را از شهر بیرون می‌برند. به‌تدریج، درختان سنگی و پرندگان فلزی جای طبیعت زنده را می‌گیرند. اما روزی قناری کوچکی با بال‌های زرد در میدان شهر ظاهر می‌شود و آواز می‌خواند. حضور این پرنده، آرامش ظاهری شهر را برهم می‌زند. مأموران برای یافتن و نابودی آن بسیج می‌شوند، درحالی‌که کودکان شیفته پرنده شده‌اند. تلاش‌های پی‌درپی برای کنترل این موجود کوچک، تضاد میان زندگی طبیعی و نظم مصنوعی را آشکار می‌کند. داستان دوم، «دهلیز»، با حادثه غرق‌شدن سه کودک در حوض خانه آغاز می‌شود. پدر خانواده، یدالله، پس از بازگشت از کار با فاجعه روبه‌رو می‌شود و در سکوتی سنگین فرو می‌رود. روایت، خاطرات کار در کارخانه بافندگی، روابط دشوار با دیگر کارگران، فشارهای زندگی و احساس انزوای او را دنبال می‌کند. تصویر دهلیزی تاریک و طولانی، تجربه درونی این مرد را بازتاب می‌دهد. این دو داستان با فضاهایی متفاوت، از آسیب‌پذیری انسان و برخورد او با نیروهای محدودکننده زندگی سخن می‌گویند.