این رساله به بررسی جایگاه صحابه در عقیده اهل سنت و مفهوم «عدالت صحابه» می‌پردازد. نویسنده بحث را از این دیدگاه آغاز می‌کند که انتقال قرآن، حدیث و بخش مهمی از میراث اسلامی به نسل‌های بعد، از طریق صحابه صورت گرفته است و بنابراین ارزیابی شخصیت و اعتبار آنان با مسئله اعتماد به منابع دینی پیوند مستقیم دارد. در مقدمه، محبت به اهل‌بیت و صحابه، باور به فضیلت و نجات آنان و پرهیز از بدگویی و انتقاد از ایشان، از لوازم حفظ ایمان معرفی می‌شود. سپس کتاب تعریف اصطلاحی صحابی را با نقل دیدگاه ابن حجر توضیح می‌دهد و کسانی را که پیامبر را با ایمان ملاقات کرده و بر اسلام درگذشته‌اند، در این عنوان جای می‌دهد. اثر بعد از آن به مرتبه صحابیت می‌پردازد و آن را مقامی ویژه پس از نبوت و رسالت معرفی می‌کند که به باور نویسنده، برای دیگر افراد امت دست‌یافتنی نیست. در ادامه، گروه‌های مختلف صحابه مانند مهاجران، انصار، اهل‌بیت، اهل بدر و اصحاب بیعت رضوان یاد می‌شوند و درباره شمار تقریبی صحابه در سال‌های پایانی زندگی پیامبر گزارش‌هایی نقل می‌گردد. محور اصلی استدلال کتاب این است که فضیلت و عدالت صحابه باید بر پایه قرآن و حدیث سنجیده شود، نه صرفاً بر اساس گزارش‌های تاریخی یا داوری‌های بعدی. نویسنده با این چارچوب می‌کوشد از اعتبار راویان نخستین اسلام و جایگاه آنان در انتقال دین دفاع کند و مخاطب را با مبانی عقیدتی این دیدگاه آشنا سازد.