آسان‌گیری در این کتاب، اصلی فراگیر در فهم و اجرای دین معرفی می‌شود؛ اصلی که عبادت، اخلاق، آموزش و روابط مالی را در بر می‌گیرد. بحث با این پرسش آغاز می‌شود که چگونه پیامی برای مردم با توانایی‌ها و شرایط متفاوت، می‌تواند تکالیفی قابل انجام داشته باشد. پاسخ متن بر رفع حرج، رعایت ضعف انسان و پیوند احکام با رحمت الهی استوار است. برای روشن شدن این نگاه، آیات قرآن و روایت‌هایی درباره نرم‌خویی و پرهیز از سخت‌گیری کنار نمونه‌های عملی قرار می‌گیرند. تیمم هنگام دشواری استفاده از آب، نماز متناسب با توان جسمی، جمع یا کوتاه کردن نمازها و رخصت روزه برای بیمار و مسافر، از مثال‌های اصلی هستند. متن همچنین به وضعیت کودک، فرد خوابیده و اشخاصی که دچار خطا، فراموشی یا اکراه می‌شوند می‌پردازد. در بحث عبادت، استمرار و استقامت بر افزایش طاقت‌فرسای اعمال ترجیح داده می‌شود و از دست رفتن لذت و خشوع بر اثر مشقت توضیح داده می‌شود. بخش پایانی این اصل را به رفتار اجتماعی گسترش می‌دهد. معلمان، دعوتگران، واعظان و اهل فتوا به رعایت حال مخاطبان، امیدبخشی و برخورد آرام فراخوانده می‌شوند. سپس مدارا در مطالبه مهریه، نفقه و بازپرداخت قرض مطرح می‌شود. یاری تنگدستان و رعایت توان کارگران، مستأجران و خدمتگزاران، نتیجه عملی همین نگاه است. در مجموع، کتاب آسان‌گیری را همراه با پایبندی به حق و مسئولیت دینی توضیح می‌دهد.