«آشغالدونی» با صدای پسری آغاز می‌شود که از سرگردانی در کوچه‌ها و رفتار پدر بیمارش به ستوه آمده است. آن‌ها غذایی کافی و جایی برای خواب ندارند و روزهایشان میان گدایی، خستگی و درد می‌گذرد. پدر بیشتر خوراک و پول اندکشان را برای خود برمی‌دارد و پسر، با وجود خشم و دلخوری، همچنان کنار او می‌ماند و هنگام بیماری کمکش می‌کند. در این زندگی خیابانی، آواز خواندن پسر راهی برای آزار دادن پدر و سپس آرام کردن ترس خودش می‌شود. گفت‌وگوهای تند و زبان محاوره، رابطه‌ای را نشان می‌دهند که نیاز و وابستگی در آن با تحقیر و اعتراض درهم آمیخته است. گرسنگی، استفراغ پدر، نشستن کنار زباله‌ها و پناه بردن به اتاقک تلفن، جزئیات ملموس این وضعیت را می‌سازند. دیدار با مردی به نام آقا گیلانی مسیر روایت را تغییر می‌دهد. او دربارهٔ کار کردن پسر می‌پرسد، با عباس از جمع کردن گروهی از افراد حرف می‌زند و از پدر و پسر می‌خواهد صبح کنار چهارراه حاضر شوند. چند سکه و وعدهٔ پولدار شدن برای پدر امیدبخش است، اما ظاهر و نگاه مرد، پسر را می‌ترساند و خیال برده شدن به خانه‌ای ناشناخته را در ذهنش می‌پروراند. صفحات آغازین، خواننده را میان امید به رهایی از گرسنگی و نگرانی از پیشنهاد مبهم این مرد نگه می‌دارند. روایت از تجربهٔ روزمرهٔ محرومیت پیش می‌رود و نشان می‌دهد چگونه نیاز فوری به غذا و سرپناه، بر اعتماد، انتخاب و رابطهٔ نزدیک‌ترین افراد اثر می‌گذارد.