پنجره دو اتاق روبه‌روی هم، آغاز آشنایی جمشید و اودت در پاریس است. راوی ساعت‌ها دختر جوان را هنگام خواندن رمان، دوختن جوراب و نواختن ویلن تماشا می‌کند. برخوردی در راه مترو این فاصله را کم می‌کند و دیدارهایشان به باغ لوگزامبورگ، سینما، تئاتر و کافه کشیده می‌شود. با این حال، نزدیکی آن‌ها همراه با تفاوت خلق‌وخو و ناتوانی راوی در فهم خواسته‌های اودت است. گردش شبانه در جشن و شهربازی، نقطه چرخش رابطه می‌شود. شوق اودت برای تماشای سرگرمی‌ها با بی‌حوصلگی جمشید برخورد می‌کند و مشاجره‌ای کوچک به ترک کردن او می‌انجامد. راوی بعداً متوجه می‌شود کیف و دستکش‌های دختر نزد او مانده است؛ کیف را از پنجره پایین می‌اندازد و آینه داخل آن می‌شکند. اودت این شکستگی را نشانه بدبختی می‌داند، اما جمشید باور او را با خنده پاسخ می‌دهد. پس از سفر جمشید به لندن، نامه اودت زاویه دیگری از این آشنایی را آشکار می‌سازد. خاطره نیمکت باغ، عکس مشترک و آهنگی که هنوز می‌نوازد، با روزهای طولانی تنهایی و وعده‌های برآورده‌نشده درهم می‌آمیزد. تصمیم او برای رفتن به کاله و سخنانش درباره دریا و مرگ، نامه را به وداعی نگران‌کننده بدل می‌کند. پاسخ‌های بی‌نتیجه جمشید و بازگشت دیرهنگامش به پاریس، خواننده را مقابل پنجره بسته و خانه‌ای اجاره‌ای می‌گذارد. داستان سرنوشت اودت را صریحاً اعلام نمی‌کند و با همین غیبت، حس فقدان را برجسته می‌سازد.