«تریلوژی خمیازه» اثری داستانی و تجربه‌گراست که از همان پیشگفتار با زبانی عصبی، شکسته و هجوآمیز وارد ذهن راوی می‌شود. متن آغازین با تکرار «عرعر»، تصویر جوی لجن، اشاره‌های پراکنده به تاریخ و بازی‌های زبانی، فضایی آشفته و عمداً ناهنجار می‌سازد؛ گویی راوی می‌کوشد با تمسخر زبان رسمی، آشفتگی درونی خود را مستقیم به صفحه منتقل کند. در بخش «خمیازه»، روایت به شبی بی‌خواب پیوند می‌خورد. مردی در تخت غلت می‌زند، بالش را در آغوش می‌فشارد و میان اکنون و خاطره‌های پنج سال پیش رفت‌وآمد می‌کند. مرگ پسرش، دوری همسر، حسرت نزدیکی‌های گذشته و ناتوانی در خواب، رشته اصلی یادآوری‌های او را شکل می‌دهد. خاطره یک درگیری خیابانی خونین، حضور دختری گریان، قمه‌کشی و فرار دو مهاجم، ناگهان با میل، ترس و شوک راوی درهم می‌آمیزد. سپس ذهن او به زندگی مشترک، شب‌های خصوصی با همسر، جر‌وبحث‌ها، شوخی‌ها و خاطره رفتن با همسر و مادرزن به محل اجرای حکم برمی‌گردد. این رفت‌وبرگشت‌های ناگهانی، مرز میان خاطره، خیال، بدن، خشونت و سوگ را پیوسته جابه‌جا می‌کند. کتاب بیش از آنکه روایتی خطی ارائه کند، تجربه ذهنی انسانی بی‌قرار را می‌سازد که با زبان عامیانه، تکرار، تصویرهای تند و جریان سیال ذهن، اندوه و آشفتگی خود را بازگو می‌کند. لحن اثر در این صفحات عمداً خشن، بی‌پرده و گاه هذیانی باقی می‌ماند.