«سخنی با اهل دعوت» اثری دربارهٔ مسئولیت دعوت اسلامی و جایگاه آن در زندگی فردی و اجتماعی مسلمانان است. متن از این اندیشه آغاز می‌کند که رکود و واپس‌ماندگی جامعهٔ اسلامی با دورشدن از منابع دین و کاهش حرکت دعوتی پیوند دارد و بازگشت آگاهانه به اسلام می‌تواند زمینهٔ بیداری و اصلاح را فراهم سازد. مخاطب اصلی کتاب، به‌ویژه جوانانی‌اند که وضعیت جامعه را می‌بینند، اندیشه‌های گوناگون را آزموده‌اند و عبادت را محدود به نماز، زکات و حج نمی‌دانند، بلکه آن را مفهومی فراگیر برای تمام زندگی تلقی می‌کنند. در بخش «مسئولیت‌پذیری در قبال امانت دعوت»، بر رساندن پیام اسلام به کسانی تأکید می‌شود که تنها نامی از اسلام می‌شناسند یا دعوت دینی به شکل روشن به آنان نرسیده است. کتاب امر به معروف و نهی از منکر را بخشی از این مسئولیت می‌شمارد و با استناد به آیات قرآن، دعوتگر را موظف به روشنگری و ادای وظیفه می‌داند. سپس دو هدف برای دعوت بیان می‌شود: نخست، انجام مسئولیت در پیشگاه خداوند؛ و دوم، بازگشت مردم به سوی خدا و مشارکت آنان در این رسالت. برای توضیح پیامد اجتماعی این نگرش، مثال مشهور کشتی و مسافران آن مطرح می‌شود: اگر خطای زیان‌بار گروهی بدون واکنش بماند، خطر همه را فرا می‌گیرد؛ اما جلوگیری از آن می‌تواند جامعه را از تباهی حفظ کند. فهرست کتاب همچنین به پاداش دعوت، اصول بنیادی، ویژگی‌های دعوتگر و مربی، تصورات نادرست و هشدارهای لازم می‌پردازد.