این کتابچه درباره خطر غیبت، بدگویی و بی‌اعتبار ساختن علما در میان طلاب و جوانان سخن می‌گوید و موضوع را از زاویه اخلاق دینی، مسئولیت اجتماعی و شیوه درست نقد بررسی می‌کند. بحث با یادآوری جایگاه و فضیلت علما و اهمیت زبان آغاز می‌شود و سپس به انگیزه‌هایی می‌پردازد که می‌توانند انسان را به عیب‌جویی بکشاند؛ از جمله حسد، تقلید، تعصب، عالم‌نمایی، نفاق و همراهی ناآگاهانه با فضای تخریب. نویسنده توضیح می‌دهد که بدگویی از یک عالم تنها به شخص او محدود نمی‌ماند، بلکه ممکن است اعتماد مردم به دانش او را کاهش دهد، طلاب را از اهل علم دور کند و جایگاه علمی آنان را در جامعه تضعیف سازد. در بخش دیگری، راه‌حل‌هایی برای برخورد درست با خطاهای علما پیشنهاد می‌شود: رعایت عدل و انصاف، فرق گذاشتن میان خطای فرعی و خطای اصولی، پرهیز از تعمیم دادن حکم، و بیان حق بدون تبدیل نقد به تحقیر و غیبت. کتاب همچنین وظیفه علما و وظیفه مردم در برابر آنان را جداگانه مطرح می‌کند. پیشگفتار، از فضای بیداری اسلامی و بحث‌های جوانان درباره علما یاد می‌کند و نشان می‌دهد که انگیزه تدوین اثر، نگرانی از آسیب‌های درونی ناشی از مدح و ذم افراطی بوده است. در مجموع، کتاب می‌کوشد مرزی روشن میان نقد مسئولانه و تخریب شخصیت ترسیم کند و خواننده را به دقت در زبان، انصاف در داوری و توجه به پیامدهای سخن فراخواند.