این کتاب روایتی مستند از تلاش کانادا برای رسیدن به خودکفایی در پالایش پلاسما و تأمین فرآورده‌های خونی درمانی ارائه می‌کند. در آغاز، همکاری میان صلیب سرخ کانادا و آزمایشگاه‌های کانات تشریح می‌شود؛ همکاری‌ای که بر پایه توافقی غیرمکتوب، پلاسماهای اهدایی را برای فرآوری به آزمایشگاه می‌سپرد و محصولات آماده را دوباره به شبکه درمان بازمی‌گرداند. با افزایش نیازهای پزشکی در دهه ۱۹۷۰، این الگو دیگر پاسخ‌گوی تقاضا نبود و دو نهاد همکار به رقیبانی جدی در طرح ایجاد پالایشگاه‌های مدرن تبدیل شدند. گزارش کمیته انجمن هماتولوژی کانادا نیز کمبود فرآورده‌های درمانی، به‌ویژه عوامل انعقادی مورد نیاز بیماران هموفیلی، و ضرورت توسعه ظرفیت تولید را برجسته می‌کند. بخش دیگری از متن به دشواری تولید فاکتورهای انعقادی، محدودیت دسترسی به پلاسمای تازه منجمدشده، خطر تب‌زایی برخی فرآورده‌ها و نارسایی تجهیزات پالایشگاهی می‌پردازد. سپس تصمیم‌ها و تردیدهای مربوط به نوسازی تأسیسات، تضمین عرضه پلاسما و عقد قراردادهای بلندمدت بررسی می‌شود. در ادامه، طرح صلیب سرخ برای ساخت پالایشگاه مستقل و ایجاد یک نظام یکپارچه‌تر برای جمع‌آوری، فرآوری و توزیع خون توضیح داده می‌شود. متن همچنین دیدگاه‌های بین‌المللی درباره ایمنی انتقال خون و اهمیت اهدای داوطلبانه بدون پاداش را بازتاب می‌دهد و به قطعنامه سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۷۵ اشاره می‌کند. در مجموع، کتاب نشان می‌دهد که خودکفایی پلاسمایی فقط مسئله ساخت یک کارخانه نبود، بلکه به تأمین پایدار پلاسما، استانداردهای فنی، مدیریت ملی، سیاست سلامت و هماهنگی میان نهادهای مسئول وابسته بود.