این کتاب به معرفی جایگاه علمی امام اعظم ابوحنیفه و زمینه‌های شکل‌گیری فقه حنفی می‌پردازد. بحث با شرح محیط علمی کوفه آغاز می‌شود؛ شهری که حضور عبدالله بن مسعود، شماری از صحابه و سپس استقرار خلافت حضرت علی، در روایت کتاب به رونق دانش دینی آن کمک کرده است. این زمینه، مقدمه‌ای برای توضیح پرورش علمی ابوحنیفه و ارتباط او با استادان و مراکز دانش اسلامی فراهم می‌کند. در ادامه، موضوع دریافت حدیث از صحابه و استفاده از دانش تابعین مطرح می‌شود. کتاب نام هفت صحابی را در این ارتباط می‌آورد و سفرهای حج را فرصتی برای دیدار با اهل علم مکه و مدینه معرفی می‌کند. نقل‌های عربی همراه با توضیح دری و ارجاع به آثار تاریخی و حدیثی، بخش مهمی از شیوه بیان مطالب را تشکیل می‌دهند. بخش دیگری به مجالس درس فقه اختصاص دارد و توضیح می‌دهد که چگونه آگاهی از حدیث، تفسیر و زبان، زمینه استنباط مسائل فقهی می‌شود. روایت گفت‌وگوی اعمش و ابوحنیفه، نمونه‌ای برای روشن‌ساختن رابطه میان نقل حدیث و فهم کاربردی آن است. سپس، بحث حفظ و گردآوری حدیث، کتاب الآثار و گزارش‌های مربوط به مجموعه‌های حدیثی ابوحنیفه دنبال می‌شود. با استناد به نوشته‌های ذهبی و دیگر دانشمندان، کتاب از جایگاه او در دانش حدیث دفاع می‌کند و به پرهیزگاری، تجارت و استقلال مالی او نیز می‌پردازد. صفحات پایانی ارائه‌شده، بحث شاگردان و گستردگی حلقه آموزشی او را آغاز می‌کنند.