درست ساعت هفت، آقای ص.ص.م. ناگهان هوس قتل می‌کند؛ فکری که ابتدا به او گرما، شادی و احساس نیرویی تازه می‌بخشد. او این تصمیم را کاری جدی می‌پندارد و می‌خواهد آن را با دقت انجام دهد، اما نخست باید درباره وسیله و سپس قربانی تصمیم بگیرد. از همین نقطه، روایت به درون ذهن او می‌رود و جریان خاطرات، تصورها و دودلی‌هایش را دنبال می‌کند. خبرهای روزنامه، قتلی که زمانی در کوچه دیده و ماجرایی که همکارش آقای ملک تعریف کرده، در ذهن او زنده می‌شوند. این یادآوری‌ها بیش از آن‌که تصمیمش را روشن کنند، شیوه نگاه او به دیگران را آشکار می‌سازند. آماده‌کردن لباس، رسیدگی به ظاهر و برداشتن وسایل، برای مدتی جای اندیشیدن را می‌گیرد؛ با این حال، تردید پیش از خروج از خانه دوباره بازمی‌گردد. در خیابان‌های خلوت و سرد، فروشندگان بساطشان را جمع می‌کنند و چراغ‌ها یکی پس از دیگری خاموش می‌شوند. مرد به چهره رهگذران و دست‌فروشان نگاه می‌کند، به همکارش می‌اندیشد و مسافری عمامه‌دار را سوار اتومبیل می‌کند، اما هیچ برخوردی او را به تصمیمی پایدار نمی‌رساند. بخش‌های روایت با ساعت و دقیقه مشخص شده‌اند و گذشت زمان، فرسودگی هیجان نخستین را ملموس می‌کند. میان صحنه‌های واقعی، کابوس و خیال قتل، فاصله خواستن و توانستن برجسته می‌شود. داستان بر سرگردانی، تنهایی و تلاش شخصیت برای معنا دادن به رفتار خودش تمرکز دارد.