«اینجا کسی تنهاست» روایت پیوسته و صمیمی دلبستگی راوی به دختری است که او را «شیخولک» می‌نامد. متن از یادداشت‌های شخصی، خاطرات دیدار، گفت‌وگوهای کوتاه و تأملات عاشقانه شکل می‌گیرد و گاه با بیت‌های شعر همراه می‌شود. مرکز این روایت، انتظار برای پاسخی کوچک است؛ سلامی در دانشگاه، پیامی در تلفن یا نامه‌ای الکترونیکی می‌تواند روز راوی را دگرگون کند. خاطرات در فضاهای روزمره جریان دارند: کوچه خانه محبوب، اطراف دانشگاه، میدان آزادی، تجریش و مسیرهای رفت‌وآمد شهری. راوی از عبور با موتور کنار خانه‌ای با چراغ خاموش، تصادفی که یاد دیداری پیشین را زنده می‌کند و قرار کوتاهی پس از تعیین سطح زبان سخن می‌گوید. هدیه‌ها نیز در این تجربه جای ویژه‌ای دارند؛ دو خرس عروسکی، حافظ کوچک، گل سرخ، ماژیک‌های رنگی و موسیقی، نشانه‌های میل او به نزدیک‌شدن هستند، هرچند پذیرفته‌شدنشان همواره قطعی نیست. در کنار این جزئیات، متن تفاوت میان داشتن محبوب و دوست‌داشتن او را پی می‌گیرد. راوی آینده‌ای مشترک را در خیال می‌سازد، اما بارها بر محبت بدون چشم‌داشت و آرزوی خوشبختی شیخولک تأکید می‌کند. دعا، یاد خدا و برداشت شخصی او از آزادی و فطرت، به این تأملات رنگ معنوی می‌دهند. زبان میان بیان محاوره‌ای و نثر شاعرانه حرکت می‌کند و تنهایی را بیشتر به صورت نبودن همان فرد خاص نشان می‌دهد. حاصل، تصویری از امید، رنج دوری و تلاش برای وفادارماندن به یک احساس است.