آرام پشت پیانو نشسته است، اما حرکت انگشتانش روی کلاویه‌ها او را به خانه‌ای برمی‌گرداند که در آن فقر، اعتیاد پدر و گریه‌های مادر بخشی از زندگی روزانه بودند. او از کودکی سخن می‌گوید که کفش عاریه‌ای می‌پوشید، گرسنه می‌خوابید و از دیده‌شدن پدرش نزد همکلاسی‌ها می‌ترسید. مرگ مادر زیر ضربه‌های پدر و فرار از خانه، نقطه‌های دردناک این گذشته‌اند؛ گذشته‌ای که با رسیدن به زندگی امن‌تر نیز از ذهنش پاک نشده است. خانواده‌ای خیرخواه آرام ده‌ساله را کنار جاده پیدا می‌کند و به خانه می‌برد. محبت آنان، فراهم‌کردن امکان تحصیل و هدیه‌دادن پیانو، راه تازه‌ای پیش روی او می‌گذارد. امیر برای شناختن رنج‌هایش به روانشناسی روی می‌آورد و پس از سال‌ها همراهی و مشاوره، به او کمک می‌کند درسش را ادامه دهد و در موسیقی مدرک بگیرد. بااین‌حال، مرگ پدر و مادر امیر در تصادف، تجربه ازدست‌دادن خانواده را برای آرام تکرار می‌کند. در زندگی روزمره، نگرانی امیر، مراقبت نسرین و اصرارهای مهسا برای بیرون‌آمدن از انزوا با خاطرات آزاردهنده آرام درهم می‌آمیزند. دیدار شبانه با کودکان کنار خیابان، درد شخصی او را به دغدغه‌ای اجتماعی پیوند می‌دهد: ساختن خانه‌هایی برای کودکان بی‌پناه. روایت با صدای اول‌شخص، میان خاطره و اکنون حرکت می‌کند و نشان می‌دهد چگونه محبت، دوستی و موسیقی در کنار زخمی ماندگار حضور دارند.