«أبولون» متنی منظوم با تصویرهای آتشین و آسمانی است که خورشید، شب، ستارگان و گیاهان را در صحنه‌ای پرجنب‌وجوش کنار یکدیگر می‌نشاند. آغاز شعر با تصویر «سیبی در زهدان خورشید» همراه است و زیبایی و جنون را به نغمه‌ای برای فردا پیوند می‌دهد. شهر، دژ صبح و مصاف امروز و فردا، فضای کشمکشی را می‌سازند که در آن روشنایی با تیرگی و فرسودگی روبه‌رو می‌شود. در این جهان شاعرانه، ارغوان، نرگس، صنوبر و ققنوس تنها عناصر طبیعت نیستند؛ حضورشان با بالیدن، رستاخیز و حرکت زندگی همراه می‌شود. اشاره به انگره مینو و تصویر ایزد زیبایی و جنون، لایه‌ای اسطوره‌ای به شعر می‌دهد. یاقوت بدخشان، عقیق، کهربا و جام زرین نیز برای نشان دادن درخشش، شور و جمال انسانی به کار می‌روند. امید و عشق در میان این تصویرهای متراکم، نیروی ادامه یافتن زندگی هستند. بخش «دشنه وشب» با بیتی از حافظ دربارهٔ نومید نشدن آغاز می‌شود. خورشید در آستانهٔ فرو رفتن در شب، از کهکشان یاری می‌گیرد و دوباره شعله‌ور می‌شود. سپس پرسش‌هایی دربارهٔ پرواز، تابیدن بر جهان و سنگ زیرین آسیا شدن، امکان رشد و تحمل دشواری را پیش می‌کشند. مریخ، زهره و عطارد به ترتیب با پیکار، زیبایی و عشق، سخنوری و دانایی پیوند می‌یابند. سطرهای کوتاه و شکست‌های پیاپی، خواندن را آهسته می‌کنند و هر تصویر را جداگانه پیش چشم می‌آورند. متن در ادامه به رنج، نخستین تجربه‌های عشق، دوستی و محبت می‌رسد.