کتاب «توسعه اقتصادی (جنگ و توسعه‌نیافتگی در کشورهای اسلامی)» نوشته احمد قربانی، از پرسشی آغاز می‌شود که نویسنده آن را حاصل تجربه تدریس توسعه اقتصادی می‌داند: چرا بسیاری از کشورهای اسلامی با وجود منابع و ظرفیت‌های گوناگون، همچنان با فقر، ناامنی، جنگ و توسعه‌نیافتگی روبه‌رو هستند؟ نویسنده برای پاسخ، روشی تحلیلی و تاریخی اختیار می‌کند و رابطه میان برداشت‌های دینی، شیوه حکومت‌داری و شاخص‌های توسعه را بررسی می‌نماید. او سیزده معیار برای توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در نظر می‌گیرد؛ از جمله نگرش علمی، برابری انسان‌ها، آزادی بیان، حفاظت از محیط زیست، حضور اجتماعی زنان، دولت مقتدر و انعطاف‌پذیر، مشارکت سیاسی، قانون‌گرایی، شفافیت، اجماع نخبگان و حقوق بشر. سپس عملکرد دوره پیامبر اسلام، حکومت‌های بعدی، فرقه‌های اسلامی و نمونه‌هایی از وضعیت معاصر کشورهای اسلامی را در برابر این معیارها می‌سنجد. استدلال محوری کتاب این است که اصول اولیه اسلام، به برداشت نویسنده، با بسیاری از معیارهای توسعه سازگار بوده‌اند، اما انحراف‌های تاریخی، استبداد، فرقه‌گرایی، محدودیت آزادی، ضعف نهادهای مدنی، فساد و کنارگذاشتن نگرش علمی به گسترش عقب‌ماندگی کمک کرده‌اند. کتاب همچنین بر نقش مذاکره، مشارکت مردمی، دستگاه قضایی مستقل، قوانین کارآمد و شفافیت در ایجاد رفاه تأکید دارد و می‌کوشد پیوند میان جنگ، ساختار سیاسی و توسعه اقتصادی را در جوامع اسلامی توضیح دهد.