«تنها نیستیم» روایت آتوساست؛ زنی بیست‌ودوساله که پس از هفت سال دوری، با خبر مرگ پدرش ناچار می‌شود از اصفهان به خانهٔ خانواده بازگردد. او سال‌هاست از گذشته‌ای تلخ فاصله گرفته و زندگی آرامی برای خود ساخته، اما بازگشت به خانه همهٔ خاطره‌های خاموش را دوباره زنده می‌کند. آتوسا در مراسم خاکسپاری با مادر، خواهرش آناهیتا، نیما، بهنام، پرستو و دیگر نزدیکان روبه‌رو می‌شود؛ کسانی که هرکدام بخشی از گذشتهٔ دردناک او را نمایندگی می‌کنند. رفتار سرد آتوسا در برابر مرگ پدر، پرسش و قضاوت اطرافیان را برمی‌انگیزد، در حالی که خاطرات کودکی، سفرها، مدرسه و روزهای خوب با پدر نشان می‌دهد این بی‌تفاوتی ظاهری پشت زخمی عمیق پنهان شده است. تنش اصلی داستان با مواجههٔ او و آناهیتا آشکارتر می‌شود؛ خواهری که آتوسا هنوز او را در تغییر مسیر زندگی خود مقصر می‌داند. حضور شادی، دختر خردسال آناهیتا، نیز خاطره‌های گذشته را برای آتوسا ملموس‌تر می‌کند. در کنار سوگ، فضای خانه پر از گفت‌وگوهای تلخ، سوءتفاهم، خشم فروخورده و تلاش مادر برای نزدیک کردن اعضای خانواده است. داستان از خلال این بازگشت اجباری، بر زخم‌های خانوادگی، گسست عاطفی، احساس خیانت، مقاومت در برابر بخشش و دشواری روبه‌رو شدن با گذشته تمرکز دارد. آغاز رمان نشان می‌دهد آتوسا فقط برای شرکت در مراسم نیامده؛ ماندن او در خانه، زمینهٔ باز شدن دوبارهٔ رازها و رابطه‌هایی را فراهم می‌کند که هنوز پایان نیافته‌اند.