«تقدیر را باور مکن!» روایتی اول‌شخص از زندگی تمکین رحمانی است؛ دختری که از سال‌های نخست کودکی با جدایی پدر و مادر، نبود پدر و کشمکش‌های خانوادگی روبه‌رو می‌شود. او همراه مادرش در خانه خانواده مادری زندگی می‌کند و سختی‌های اقتصادی را از نزدیک می‌بیند؛ مادری که با دست‌دوزی، نان‌پزی و کار شبانه هزینه زندگی و آموزش دخترش را فراهم می‌کند. تمکین در مکتب شاگردی کوشا معرفی می‌شود، اما حسرت دیدن پدر و تنهایی بخش بزرگی از کودکی او را شکل می‌دهد. نقطه عاطفی مهم روایت زمانی است که پس از سال‌ها انتظار، خبر آمدن پدرش را می‌شنود و دیدار دوباره برایش به تجربه‌ای سرشار از شادی بدل می‌شود. پس از آن، خانواده به اندخوی می‌رود و مدتی زندگی آرام‌تری دارد؛ عمه‌اش فیروزه و کاکایش سعید جمال‌الدین نظری از کسانی‌اند که در حمایت و آموزش او نقش برجسته دارند. با کوچ دوباره به شهر، تمکین سه سال از مکتب بازمی‌ماند، سپس تحصیل را از سر می‌گیرد و با یاسمین حیاتی دوستی نزدیکی پیدا می‌کند؛ دوستی‌ای که با سوءتفاهم آسیب می‌بیند و بعد دوباره برقرار می‌شود. در ادامه، آموزش انگلیسی و کمپیوتر، تجربه سخن‌گفتن در جمع، درس‌های مسجد و ارتباط با استاد محمد عارف مستغنی، مسیر رشد فکری و اعتمادبه‌نفس تمکین را نشان می‌دهد. پایان بخش موجود با خبر بیماری سرطان استاد همراه است و روایت را در آستانه مرحله‌ای تازه و دردناک متوقف می‌کند.