«خلفای راشدین در قلمرو نظم و نثر فارسی» پژوهشی درباره بازتاب ابوبکر صدیق، عمر بن خطاب، عثمان بن عفان و علی بن ابی طالب در آثار تاریخی، عرفانی و ادبی فارسی است. کتاب با گزارش‌هایی از تاریخ طبری آغاز می‌کند و سپس حضور و ویژگی‌های خلفای راشدین را در نوشته‌ها و سروده‌های چهره‌های برجسته ادب فارسی دنبال می‌نماید. در بخش‌های مربوط به فردوسی، ابوسعید ابوالخیر، هجویری و امام محمد غزالی، موضوعاتی چون صدق ابوبکر، عدالت و ساده‌زیستی عمر، حیا و حلم عثمان، و دانش، بخشش و جوانمردی علی بررسی می‌شود. نویسنده همچنین به حکایت‌ها، خطبه‌ها، خواب‌ها، کرامات و سخنان اخلاقی منسوب به این شخصیت‌ها توجه دارد و پیوند آنها را با مفاهیمی مانند شریعت، طریقت، حقیقت، زهد، سخاوت، صبر، شکر و مسئولیت اجتماعی نشان می‌دهد. بخش‌های بعدی به شاعران و نویسندگانی چون مسعود سعد سلمان، سمعانی، سنایی غزنوی، احمد جام، ادیب صابر، عثمان مختاری و رشیدالدین وطواط می‌پردازد. در ادامه، نمونه‌هایی از انوری، خاقانی، نظامی و عطار بررسی شده و شیوه‌های ستایش چهار یار، تشبیه ممدوحان به صفات خلفا و بازتاب مفاهیمی چون عدل، علم، شجاعت و ایثار نشان داده می‌شود. فهرست کتاب همچنین از موضوعاتی مانند یار غار بودن ابوبکر، هیبت عمر، قرآن‌گزیده عثمان، ذوالفقار علی، شب‌زنده‌داری، پرهیز از تکبر، رسیدگی به فقیران و انتقادپذیری زمامدار مسلمان خبر می‌دهد. بدین‌گونه، اثر می‌کوشد تصویری مستند از حضور خلفای راشدین در سنت ادبی و اخلاقی فارسی ارائه کند.