آیین میترا

آیین میترا یا مهرپرستی، یکی از آیین‌های کهن ایرانی است که ریشه در پرستش ایزد مهر، نماد نور، پیمان، و راستی دارد.

این آیین ابتدا در ایران باستان شکل گرفت و بعدها در دورهٔ اشکانی و ساسانی به‌ویژه در میان سربازان و طبقات نظامی رواج یافت.

میترا در این آیین، ایزدی است که نماد خورشید، عدالت، و نگهبان پیمان‌هاست.

مهرابه‌ها یا نیایشگاه‌های زیرزمینی، محل عبادت پیروان این آیین بودند که با نمادهایی چون گاو قربانی، آتش، و خورشید تزئین می‌شدند.

آیین میترا تأکید زیادی بر پاکی، راستی، وفاداری، و انجام مناسک آیینی داشت.

با گسترش امپراتوری روم، این آیین به غرب راه یافت و در میان سربازان رومی محبوب شد.

در روم، مهرپرستی با نام میتراایسم شناخته شد و تا قرن چهارم میلادی رقیبی جدی برای مسیحیت بود.

مراسم آیینی آن شامل غسل، قربانی، و جشن‌های خورشیدی مانند تولد میترا در ۲۵ دسامبر بود.

با رسمی شدن مسیحیت در روم، آیین میترا به‌تدریج از میان رفت، اما تأثیرات آن در برخی نمادهای مذهبی باقی ماند.

امروزه آیین میترا به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی و دینی ایران باستان مورد پژوهش و توجه قرار دارد.