این کتاب پژوهشی دربارهٔ رباعیات منسوب به خیام و دشواری تشخیص سروده‌های اصیل اوست. متن از همان آغاز بر آشفتگی نسخه‌های رایج تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که مجموعه‌های مشهور، رباعیاتی با اندیشه‌ها و لحن‌های بسیار متفاوت را در کنار هم آورده‌اند. سپس برای نزدیک شدن به چهرهٔ فکری خیام، گزارش‌های کهن و منابع تاریخی مختلف بررسی می‌شوند؛ از یادکرد نظامی عروضی و ابوالحسن بیهقی تا نقدهای تند نجم‌الدین رازی در «مرصادالعباد». کتاب همچنین به نسخهٔ بودلن آکسفورد، مجموعهٔ «مونس‌الاحرار» و داوری مترجمانی مانند فیتزجرالد و نیکلا اشاره می‌کند و ارزش هر یک را برای سنجش اصالت رباعیات می‌سنجد. نویسنده چهارده رباعی را به عنوان هسته‌ای قابل اعتماد در نظر می‌گیرد و از هماهنگی زبان، مضمون و فلسفهٔ آن‌ها برای ارزیابی دیگر رباعیات استفاده می‌کند. بخش مهمی از بحث به رد افسانه‌های مربوط به توبه، دگرگونی عقیده و روایت‌های معجزه‌آمیز پیرامون پایان زندگی خیام اختصاص دارد. در برابر این روایت‌ها، متن می‌کوشد پیوستگی دیدگاه او را از جوانی تا پیری نشان دهد و موضوعاتی چون مرگ، بی‌ثباتی زندگی، سرگشتگی فلسفی، لذت، شراب و پرسش از آفرینش را در رباعیات دنبال کند. حاصل، خوانشی انتقادی و تاریخی از میراث خیام است که بیش از گردآوری شعر، بر تشخیص اصالت و بازسازی سیمای فکری شاعر تمرکز دارد.