«رباعیات خیام» مجموعه‌ای از رباعی‌های فارسی است که پیوسته با پرسش‌های بنیادین زندگی، مرگ، گذر زمان و ناپایداری جهان روبه‌رو می‌شود. شاعر بارها انسان را در برابر رازی می‌گذارد که از آغاز و انجام هستی آگاهی قطعی ندارد؛ از همین رو، لحظهٔ حاضر و شادیِ اکنون در بسیاری از رباعی‌ها اهمیت ویژه می‌یابد. تصویرهای ماهتاب، گل، سبزه، نوروز، جویبار، بلبل، خاک و کوزه، فضای شاعرانه‌ای می‌سازند که زیبایی طبیعت را با یادآوری مرگ و دگرگونی درهم می‌آمیزد. در چندین قطعه، خاک امروز یادگار شاهان، خوب‌رویان و انسان‌های گذشته دانسته می‌شود و کوزه و پیاله نیز به صورت نمادهایی از بازگشت جسم به خاک ظاهر می‌شوند. کتاب همچنین تقدیر، محدودیت عقل، ناتوانی انسان در گشودن راز اجل و بی‌ثمری اندوه برای گذشته یا آینده را مطرح می‌کند. تقابل میان نقدِ موجود و وعدهٔ نسیه، میان شادی کوتاه زندگی و بیم دوزخ، و میان جست‌وجوی یقین و اعتراف به نادانی، به بسیاری از رباعی‌ها کشش فکری می‌دهد. حضور مکرر ساقی، باده، جام و مطرب در کنار این اندیشه‌ها، زبان نمادین و لحن جسورانهٔ مجموعه را برجسته می‌سازد. در سراسر صفحات، پیام بازگشت‌پذیرِ «خوش باش» با آگاهی از کوتاهی عمر همراه است: جوانی می‌گذرد، فصل گل پایان می‌یابد و هیچ‌کس از راه مرگ بازنگشته است. بدین‌سان، این مجموعه خواننده را میان لذت لحظه، حیرت فلسفی و تأمل دربارهٔ سرنوشت انسان حرکت می‌دهد.