این دیوان، در قالب رباعی، تجربه عشق را از فریاد دلبستگی تا سکوت دردناک جدایی دنبال می‌کند. در آغاز، گوینده از گرفتاری به معشوق، آرزوی دیدار در خواب و فاصله میان خود و محبوب سخن می‌گوید. تصویر پروانه در برابر آتش طور، کوچکی عاشق و بزرگی اشتیاق او را نمایان می‌سازد. نگرانی برای چشم بیمار محبوب نیز مهر را با رنج و دعا همراه می‌کند. مناجات‌ها بخش پررنگی از مجموعه‌اند: درخواست گشایش راه نجات، بی‌نیازی از دیگران و زدودن یاد غیر از دل، بارها بازمی‌گردد. در این شعرها، گناه و ناتوانی انسان در برابر گستردگی رحمت قرار می‌گیرد؛ کشتی‌های گناه با دریای بخشایش سنجیده می‌شوند و امید، حتی پس از شکستن توبه، باقی می‌ماند. رباعی دعوت به بازگشت نیز بر بسته نبودن درگاه امید تأکید دارد. در کنار این خطاب‌ها، اشاره به منصور حلاج و تقابل کعبه و میخانه، پرسش از خودبینی و معنای درونی بندگی را پیش می‌کشد. اهمیت جهت دل، نقد تقلید بی‌معنی و سفارش به نیازردن دیگران، به تأمل عرفانی شعرها بُعد رفتاری می‌دهد. بی‌خوابی، اشک، شمع، زلف و آینه، زبان تصویری رباعیات را می‌سازند. تأمل درباره فرسودگی عمر و ناپایداری جهان نیز با تصویر تن همچون خیمه و روح همچون سلطان همراه می‌شود. مجموعه میان شکایت عاشقانه، درخواست یاری، تسلیم و امید حرکت می‌کند و هر رباعی فرصتی کوتاه برای مکث بر یکی از این تجربه‌ها فراهم می‌آورد.