این رساله به بررسی حکم نماز جمعه و نماز جماعت در مساجد می‌پردازد و مسئله اصلی آن، سستی در حضور به‌موقع در نمازهای گروهی است. متن از این مشاهده آغاز می‌شود که برخی مسلمانان با وجود توانایی حضور در مسجد، نماز را در خانه می‌خوانند یا اهمیت جماعت را نادیده می‌گیرند. سپس برای روشن ساختن حکم شرعی این رفتار، به آیات قرآن و روایت‌های نبوی استناد می‌کند. در بخش استدلال‌های قرآنی، بر محافظت از نماز و فرمان همراهی با نمازگزاران تأکید می‌شود. نویسنده همچنین به آیات مربوط به نماز در وضعیت جنگ اشاره می‌کند و نتیجه می‌گیرد که اهمیت جماعت در شرایط امنیت کمتر از زمان خطر نیست. از دیدگاه مطرح‌شده در رساله، این دلایل نشان می‌دهند که نماز جماعت تنها عملی مستحب یا وظیفه‌ای جمعی نیست، بلکه تکلیفی فردی به شمار می‌رود. بخش دیگری از متن روایت‌هایی درباره پاسخ گفتن به اذان و پیامدهای ترک جماعت را گرد می‌آورد. داستان مرد نابینایی که به سبب دشواری رفتن به مسجد خواستار اجازه نماز در خانه می‌شود، یکی از نمونه‌های محوری بحث است. نقل‌هایی از ابوهریره، ابن عباس و عبدالله بن مسعود نیز برای توضیح اهمیت شرکت در جماعت آمده‌اند. رساله در کنار این روایت‌ها، عذرهایی مانند بیماری و ترس را مطرح می‌کند و میان ترک نماز با عذر و بدون عذر تفاوت می‌گذارد. حاصل بحث، دفاعی مستند از حضور منظم در مسجد و جدی گرفتن دعوت مؤذن است.