این نوشته مسئلهٔ مواد مخدر را از پیوند میان سلامت، زندگی اجتماعی و مسئولیت دینی بررسی می‌کند. مقدمه با اشاره به تولید، قاچاق و اعتیاد در افغانستان آغاز می‌شود و مبارزه با این پدیده را نیازمند تلاش‌های اقتصادی، فرهنگی، انتظامی و سیاسی می‌داند. در همین بحث، کمبود فعالیت اعتقادی، توجه ناکافی به سرچشمهٔ تقاضا و برخورد صرفاً وظیفوی برخی کارمندان از عوامل ناکامی معرفی می‌شوند. بخش نخست به معنای لغوی و اصطلاحی مواد مخدر، تفاوت آن با مسکرات و تقسیم مواد به انواع طبیعی، مصنوعی و ترکیبی می‌پردازد. سپس تریاک، چرس، تنباکو، سگرت و نسوار در کانون بحث قرار می‌گیرند. متن برای این مواد پیامدهایی در دستگاه عصبی، تنفس، گردش خون، حافظه و رفتار برمی‌شمارد و میان احساس خوشی کوتاه‌مدت و وابستگی تدریجی ارتباط برقرار می‌کند. این مطالب در چارچوب آگاهی‌دهی عمومی مطرح شده‌اند. در ادامه، زیان‌های عقلی، روانی و دینی در کنار آسیب اقتصادی بررسی می‌شوند. حفظ عقل، جان و مال، بازماندن از عبادت و مصرف دارایی در راه زیان‌بار، محورهای استدلال این بخش هستند. بحث اقتصادی نیز به اسراف، تنگدستی و فشار ناشی از تهیهٔ مواد می‌رسد. صفحات پایانی ارائه‌شده به حکم شرعی مصرف اختصاص دارند و با استناد به آیات قرآن، احادیث و سخنان دانشمندان اسلامی، منع مواد نشه‌آور را توضیح می‌دهند. جهت اصلی نوشته، تقویت آگاهی دینی و فرهنگی برای پیشگیری از اعتیاد است.