آیا خواندن قرآن بر قبرها یا در مجلس تعزیه، پاداشی برای مردگان دارد؟ این رساله با همین پرسش آغاز می‌شود و موضوعاتی مانند گرفتن پول برای تلاوت، برگزاری جلسات قرآن‌خوانی برای اموات و خواندن سوره‌های مشخص در مراسم عزاداری را بررسی می‌کند. متن از موضعی انتقادی، این رسوم را با آیات قرآن، احادیث و گزارش‌های مربوط به رفتار پیامبر و اصحاب می‌سنجد. مقدمه بر هدف نزول قرآن تأکید دارد: فهم، تدبر و به‌کارگیری آموزه‌های آن در زندگی. در همین چارچوب، استفاده از قرآن برای تعویذ، فال‌گیری، شهرت یا کسب درآمد از مراسم مردگان نقد می‌شود. سپس بحث به زیارت قبور می‌رسد و سلام، دعا، طلب مغفرت و عبرت‌گرفتن از مرگ، عناصر اصلی این زیارت معرفی می‌شوند. بخش دیگری به کارهایی اختصاص دارد که طبق استدلال رساله، پس از مرگ برای انسان سودمند می‌مانند؛ از جمله صدقه جاریه، دانش سودمند، دعای فرزند صالح، ساخت مسجد و فراهم‌کردن آب برای استفاده عمومی. نمونه‌هایی از صدقه‌دادن به نیابت از والدین نیز نقل می‌شود. در ادامه، دیدگاه‌هایی از تفسیر ابن کثیر، شوکانی و المنار، همراه با توضیحات نووی و صنعانی مطرح می‌گردد. محور بحث، نسبت میان کوشش شخصی انسان و بهره‌مندی او از اعمال دیگران است. رساله میان دعا و صدقه، که برای آنها دلیل نقل می‌کند، و تلاوت برای اموات تفاوت می‌گذارد. خواننده با استدلال مشخص این متن و برخی تفاوت‌های فقهی نقل‌شده در آن آشنا می‌شود.