«اشک لیلی» مجموعه‌ای از شعرهای عاشقانه است که دلتنگی را با تصویرهای گل، باران، شبنم و خزان بیان می‌کند. مقدمه از هنرمندی سخن می‌گوید که با آفرینش شعر و ترانه احساس خود را آشکار می‌سازد، اما ممکن است در زندگی روزمره فهمیده نشود. همان بخش توضیح می‌دهد که بیشتر شعرها با انگیزهٔ موسیقی سروده شده‌اند و بسیاری از آن‌ها ملودی دارند؛ بنابراین آواز و ساز در فضای مجموعه حضوری پیوسته پیدا می‌کنند. در «فریاد فرهاد»، نام‌های لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد و وامق و عذرا کنار هم می‌آیند تا شدت اندوه عاشق را نشان دهند. «ما به یاد چشم تو» از شب‌زنده‌داری و بی‌قراری می‌گوید و «کوی عشق» رنج را همراه راه عاشقی می‌بیند. در «مصیبت نامه عشق»، دفتر و قلم و چشم به ابزارهای بازگفتن درد بدل می‌شوند؛ اشک هم جوهر نوشتن است و هم نشانهٔ تمنای دیدار. دوری از وطن در شعرهای «وطن» و «دعای نیمه شب» به احساس بریدن از ریشه‌ها گره می‌خورد. شعرهایی با خطاب به هنرمندان موسیقی و در بزرگداشت بهار، این اندوه شخصی را به فضای شعر و نغمه پیوند می‌دهند. نام دستگاه‌ها و نغمه‌هایی چون اصفهان، ماهور و شور نیز وارد زبان شعر می‌شود. در شعر «اشک»، گریه با چشمه و باران و رویش گل همراه است. مجموعه از این تصویرهای تکرارشونده برای بازنمایی انتظار، خاطره، امید و فرسودگی عاطفی بهره می‌گیرد.