این نسخهٔ فارسی از شازده کوچولو با مقدمه‌ای آغاز می‌شود که بر سادگی بیان و ظرفیت داستان برای انتقال مفاهیم انسانی تأکید دارد. در این مقدمه، اثر متعلق به دوره، سن، نژاد یا فرهنگ خاصی دانسته نمی‌شود؛ بلکه داستانی معرفی می‌شود که مخاطبان گوناگون می‌توانند با زبان روشن و احساسات انسانی آن ارتباط برقرار کنند. توجه اصلی این صفحات به چگونگی حفظ لطافت داستان در زبان فارسی و زنده نگه داشتن ارتباط آن با خواننده است. مقدمه پرسشی مشخص را دنبال می‌کند: چرا اثری که پیش‌تر چندین بار ترجمه شده، باز هم به ترجمه‌ای تازه نیاز دارد؟ پاسخ بر تغییر تدریجی زبان استوار است. واژه‌ها پدید می‌آیند، رواج پیدا می‌کنند و گاهی جای خود را به تعبیرهای تازه می‌دهند؛ بنابراین، بازگردانی دوباره می‌تواند تازگی بیان را برای نسل‌های بعد حفظ کند. این نگاه با احترام به ترجمه‌های پیشین همراه است و ارزش آن‌ها را انکار نمی‌کند. در توضیح شیوهٔ این نسخه، استفاده از گفت‌وگوی محاوره‌ای، تعبیرهای رایج فارسی و مقیاس‌های آشنا، مانند کیلومتر، برجسته شده است. هم‌زمان، مقدمه بر امانت‌داری و حذف یا اضافه نکردن جمله‌ها تأکید می‌کند. صفحات آغازین همچنین دربارهٔ بازتولید نقاشی‌ها و امکان وجود خطا توضیح می‌دهند. این بخش‌ها خواننده را با رویکرد زبانی نسخه آشنا می‌کنند و زمینه‌ای برای توجه به سادگی، لطافت و پیام انسانی داستان فراهم می‌آورند.