«حافظ شکن» رساله‌ای انتقادی درباره دیوان حافظ است که نویسنده آن را با بحثی درباره ماهیت شعر و مسئولیت شاعر آغاز می‌کند. در نگاه او، زیبایی لفظ، سجع و قافیه زمانی ارزشمند است که در خدمت حقیقت، عقل، دانش، دیانت، عفت، غیرت و پیشرفت جامعه قرار گیرد؛ وگرنه آرایش زبانی می‌تواند پوششی برای خیال‌پردازی و هوس باشد. سپس نویسنده معیار خود را برای «شاعر خوب» توضیح می‌دهد و از شعری دفاع می‌کند که مخاطب را به اندیشه و فضیلت دعوت کند و از تملق و مدح قدرت دور بماند. بخش بعدی مستقیماً به دیوان حافظ می‌پردازد. مؤلف توانایی حافظ در شعر، سجع، قافیه و زیباگویی را می‌پذیرد، اما محتوای بسیاری از غزل‌ها را از منظر دینی و اجتماعی نقد می‌کند. او موضوعاتی مانند عشق و می‌خواری، مدح درباریان، اشارات صوفیانه، خرابات، پیر مغان و برخورد با زهد و آخرت را نشانه‌هایی می‌داند که باید بدون تعصب دوباره بررسی شوند. نویسنده تأکید می‌کند که موضوع اصلی او شخصیت حافظ نیست، بلکه اثرگذاری دیوان او بر جامعه است. در ادامه، کتاب تصویری انتقادی از فضای اجتماعی و صوفیانه روزگار حافظ ارائه می‌کند و میان صوفیان خانقاهی و خرابات‌نشین تفاوت می‌گذارد. همچنین پیوند شاعران، امیران و مجالس عیش را در تحلیل خود برجسته می‌سازد و مدعی می‌شود بسیاری از غزل‌ها با مناسبات درباری ارتباط داشته‌اند. این صفحات مقدمه‌ای روشن بر روش کتاب‌اند: سنجش شعر حافظ با معیارهای دینی، اخلاقی و اجتماعی نویسنده.