«دیداری از روستاها» خواننده را به آبادی‌هایی می‌برد که زندگی مردم آن‌ها با کمبود آب، زمین محدود و کار طاقت‌فرسای روزانه گره خورده است. گزارش نخست از کوخالی، روستایی در نزدیکی دریاچه ارومیه، آغاز می‌شود؛ جایی که خانه‌های گلی، کوچه‌های ساده و زمین‌های شور، دشواری زندگی را آشکار می‌کنند. مردم بیشتر گندم می‌کارند، اما محصولشان همیشه برای مصرف سالانه کافی نیست و ناچارند بخشی از خوراک خود را از بیرون تهیه کنند. خرابی قنات و هزینه حفر چاه، فشار تازه‌ای بر خانواده‌ها وارد کرده است. در گفت‌وگو با عزیزعلی، روابط ارباب و دهقان از زاویه تجربه مستقیم یک کشاورز نمایان می‌شود. سهم محصول، مالیات دام‌ها و اختلاف بر سر ساختن خانه نشان می‌دهد که مالکیت زمین چگونه بر تصمیم‌های روزمره اثر می‌گذارد. کمبود مدرسه، پزشک و دارو نیز تصویری از محرومیت اجتماعی روستا ترسیم می‌کند. گزارش «همراه باریکه آب» مسیر آبادی‌های یک دره نزدیک مراغه را دنبال می‌کند. نویسنده از سرچشمه‌های کوچک، جوی‌های مشترک، مزارع گندم و جو، دامداری و راه‌های باریک میان روستاها می‌گوید. شرح انبار کردن سرگین خشک برای سوخت زمستان، پوشاک مردم و خانه‌های کم‌پنجره، جزئیات زندگی را ملموس می‌سازد. این نوشته‌ها در کنار توصیف طبیعت، پرسش‌هایی درباره نابرابری، امکانات عمومی و رابطه انسان با زمین و آب پیش می‌کشند. نگاه دقیق به گفتار و کار مردم، گزارش را به سندی خواندنی از شرایط روستاها بدل می‌کند.