در « انتظار»، انتظار در کنار پرسش‌هایی دربارهٔ انسان و روزگار قرار می‌گیرد. متنِ فراهم‌شده با این دریافت آغاز می‌شود که انسان‌های دنیا عجیب‌اند؛ عبارتی کوتاه که نگاه خواننده را به رفتار آدم‌ها و رابطه‌هایشان می‌کشاند. در بخش دیگری، باران در کنار دغدغه‌های روزگار می‌آید و فضایی برای مکث بر نگرانی‌های زندگی می‌سازد. سخن سپس به روزگاری بی‌پروا می‌رسد که به گفتهٔ متن، مرد و زن و خرد و بزرگ را از گزند خود در امان نمی‌گذارد. این بیان، دشواری را تجربه‌ای محدود به یک گروه نمی‌داند و توجه را به آسیب‌پذیری مشترک انسان‌ها جلب می‌کند. اشارهٔ کوتاه به تقدیر نیز در میان همین تأمل‌ها دیده می‌شود. پرسش‌ها و عبارت‌های فشردهٔ صفحات فراهم‌شده، بیش از آنکه رویدادی پیوسته را دنبال کنند، احساس روبه‌رو شدن با فشار زمانه را پیش چشم می‌آورند. خواننده با تصویری از زندگی مواجه می‌شود که در آن نگرانی، انتظار و ناپایداری آسایش به هم نزدیک‌اند. کنار هم آمدن باران و دغدغه‌ها، لحظه‌ای آرام‌تر در میان سخن از گزند روزگار پدید می‌آورد، بی‌آنکه دشواری‌های یادشده را از نظر دور کند. عنوان کتاب نیز با این فضای چشم‌به‌راهی و درنگ هماهنگ است. صفحات فراهم‌شده تنها چند عبارت از اثر را نشان می‌دهند؛ از همین رو، ترتیب نوشته‌ها یا گسترهٔ کامل موضوعات آن روشن نیست. با این همه، همین عبارت‌ها خواننده را به اندیشیدن دربارهٔ برخورد انسان‌ها، سختی‌های مشترک و جایگاه انتظار در زندگی دعوت می‌کنند.