این متن مجموعه‌ای از گفتارهای کوتاه و شماره‌دار دربارهٔ مراقبه، ذهن و شناخت خویشتن است. مراقبه در آن به صورت دیدن بدون نام‌گذاری، ماندن با موضوع مشاهده و بازگشت به مرکز وجود معرفی می‌شود. مثال نگاه کردن به گل سرخ، بدون افزودن نام یا تفسیر، نشان می‌دهد که چگونه مشاهده می‌تواند از جریان معمول فکر فاصله بگیرد. گفتارها میان تفکر و سکوت، عادت و هوشیاری، و گذشته و لحظهٔ حال تمایز می‌گذارند. ذهن در این نگرش با تکرار، دانسته‌های کهنه و خواهش‌های پیوسته پیوند دارد؛ در مقابل، حضور آگاهانه امکان برخورد تازه با زندگی را فراهم می‌کند. خوردن، راه رفتن، دیدن و سخن گفتن نمونه‌هایی از کارهای ساده‌ای هستند که متن انجام هوشیارانهٔ آن‌ها را پیشنهاد می‌کند. بخش دیگری به پذیرش خویشتن و مشاهدهٔ خشم، طمع و نفرت اختصاص دارد. به جای سرزنش یا سرکوب، بر آگاهی از این حالت‌ها تأکید می‌شود. نقش‌های اجتماعی و چهره‌های ساخته‌شده نیز موضوع تأمل‌اند و خواننده به شناخت آنچه ورای این نقش‌هاست دعوت می‌شود. تصویر اتاقی که با بیرون بردن وسایل فضای آن آشکار می‌شود، برای توضیح خالی شدن ذهن به کار می‌رود. تمرکز بر یک شیء، مشاهدهٔ فاصلهٔ میان دو فکر و توجه به مکث میان دم و بازدم از مثال‌های عملی متن هستند. گفتارهای پایانی، حقیقت و تجربهٔ معنوی را با حضور در «اینجا» و «حال» مرتبط می‌سازند.