این کتاب مجموعه‌ای از ترانه‌ها و شعرهای محاوره‌ای است که بیشتر بر تجربه‌های عشق، دلتنگی، جدایی، حسرت و امید تمرکز دارد. متن با مقدمه‌ای زندگی‌نامه‌ای آغاز می‌شود و از کودکی، آغاز شعر گفتن از هشت‌سالگی، مشکلات بینایی، تحصیل در رشته حقوق قضایی و تجربه حضور در برنامه‌های تلویزیونی سخن می‌گوید. پس از این مقدمه، ترانه‌ها با زبانی ساده، مستقیم و گفت‌وگومحور پیش می‌روند و مخاطب اغلب یک معشوق دور یا از دست‌رفته است. در «من تو رو می‌خوام» وابستگی عاطفی با تکرار و لحن ترانه‌ای بیان می‌شود، در «حسرت داشتن تو» خاطره جدایی و انتظار بازگشت پررنگ است و «گدای معمولی» شکست عاطفی را با طنز تلخ و خودگویی درمی‌آمیزد. کتاب فقط به عشق فردی محدود نمی‌ماند؛ «یک حقیقت تلخ» با کنار هم گذاشتن کودکان و خانواده‌های فقیر و ثروتمند، از نابرابری اجتماعی، درمان، آموزش، مسکن و محرومیت حرف می‌زند. در بخش‌های دیگر، نامه، رؤیا، عکس، تولد، دریا، پاییز، ستاره و خیابان به تصویرهای تکرارشونده عاطفی تبدیل می‌شوند. فضای اثر صمیمی و نزدیک به زبان روزمره است و بسیاری از قطعات بر تکرار مصرع‌ها، خطاب مستقیم و ضرباهنگ مناسب ترانه تکیه دارند. نتیجه، مجموعه‌ای است که میان اعتراف شخصی، خاطره، گفت‌وگوی عاشقانه و نگاه اجتماعی حرکت می‌کند و تصویری روشن از زبان و احساسات ترانه‌سرایی عامه‌پسند معاصر فارسی ارائه می‌دهد.