«پدران آدم» داستانی کوتاه و تمثیلی است که زندگی گروهی از آدم‌میمون‌ها را در دامنه‌های دماوند، در دورانی پیشاتاریخی، دنبال می‌کند. طبیعت هنوز ناآرام است: زمین‌لرزه، توفان، جنگل‌های انبوه و آتشفشان فعال، همواره زندگی این موجودات را تهدید می‌کند. در میان قبیله، داهاکی به نیروی بدنی و تجربه شناخته می‌شود، اما پس از نبرد با دو ببر سخت زخمی می‌گردد و کیسا کی‌کی با حیله، افتخار کشتن ببرها را به نام خود می‌زند و به تدریج رهبری را تصاحب می‌کند. در سوی دیگر، زی‌زی، پسر داهاکی، به ویست‌سیت، دختر کیسا، دل می‌بندد و با وجود مخالفت پدر دختر، رابطه آن دو ادامه می‌یابد. سرانجام زی‌زی و ویست‌سیت از دره می‌گریزند تا زندگی تازه‌ای آغاز کنند. هم‌زمان نشانه‌های فوران دماوند شدت می‌گیرد و کیسا برای حفظ قدرت، ترس قبیله را به سود خود به کار می‌گیرد و داهاکی را عامل خشم زمین معرفی می‌کند. روایت، در کنار ماجرای بقا و عشق، شکل‌گیری قدرت، دروغ، حسادت، ترس جمعی و سوءاستفاده از ناآگاهی را نشان می‌دهد. فضای داستان سرشار از توصیف جانوران، جنگل و رفتارهای ابتدایی است و از خلال آن، گذر تدریجی از زندگی غریزی به نشانه‌هایی از احساس، زبان، سلطه و اجتماع تصویر می‌شود. داستان همچنین نشان می‌دهد چگونه ادعای دانستن راز ستارگان و طبیعت می‌تواند به ابزار فرمانروایی و تحریک خشونت جمعی تبدیل شود.