کتاب «خوشبختی» خواننده را با پرسشی ساده اما مهم روبه‌رو می‌سازد: آیا برای شاد بودن باید منتظر رسیدن به شرایط بهتر زندگی بمانیم؟ متن با اشاره به ازدواج، فرزنددار شدن، بزرگ شدن کودکان، خرید موتر، رفتن به رخصتی و بازنشستگی نشان می‌دهد که انسان چگونه خوشبختی خود را پیوسته به آینده موکول می‌کند. در بخش نخست، نویسنده متن توضیح می‌دهد که دشواری‌ها و مسئولیت‌های روزمره بخشی از خود زندگی هستند. اگر همیشه منتظر پایان مشکلات باشیم، ممکن است فرصت لذت بردن از لحظه‌های کنونی را از دست بدهیم. پیام اصلی این بخش آن است که خوشبختی مقصدی دوردست نیست، بلکه در مسیر زندگی و شیوه برخورد ما با تجربه‌های روزانه معنا پیدا می‌کند. در ادامه، مجموعه‌ای از پرسش‌ها درباره ثروتمندان جهان، برندگان جایزه نوبل و چهره‌های مشهور مطرح می‌شود. سپس خواننده دعوت می‌شود معلمان تأثیرگذار، دوستان وفادار و انسان‌های مهربان زندگی خود را به یاد بیاورد. این مقایسه اهمیت محبت و روابط انسانی را در برابر شهرت و افتخارات برجسته می‌سازد. بخش پایانی، روایتی از مسابقه دو میان نه ورزشکار دارای معلولیت را بازگو می‌کند. هنگامی که یکی از شرکت‌کنندگان زمین می‌خورد، دیگران بازمی‌گردند و همراه او به خط پایان می‌رسند. این حکایت بر ارزش همکاری، همدلی و کمک به موفقیت دیگران تأکید دارد. متن در پایان یادآور می‌شود که بخشیدن محبت، چیزی از روشنایی زندگی انسان کم نمی‌کند.