«داود گوژ پشت» روایت گردش شامگاهی مردی است که نگاه دیگران، زندگی او را به تجربه‌ای پیوسته از شرمندگی و انزوا بدل کرده است. داود با عصای کوتاهش در خیابان‌های بیرون شهر راه می‌رود و هم‌زمان خاطرات کودکی، مدرسه و جوانی را مرور می‌کند. محرومیت از بازی‌های همسالان، دوستی‌های سودجویانه و توجهی که بیشتر رنگ ترحم دارد، در ذهن او دوباره جان می‌گیرند. او زمانی کوشیده بود با درس‌خواندن جایگاهی میان دیگران پیدا کند، اما احساس پذیرفته‌شدن نصیبش نشده است. خاطرهٔ خواستگاری از زیبنده نیز زخمی ماندگار دارد؛ دختری که درخواست او را با تمسخر رد کرده، هنوز در یادش حضور دارد. اکنون هر خنده و گفت‌وگوی آهسته‌ای برای داود می‌تواند نشانهٔ ریشخند باشد و همین بدگمانی فاصله‌اش را با مردم بیشتر می‌کند. در کنار جوی، سگی بیمار نگاه او را به خود می‌کشاند. داود در این جانور رانده‌شده، همراهی برای رنج خویش می‌یابد، ولی ترس از تمسخر مانع نزدیک‌شدنش می‌شود. کمی بعد، برخورد با زنی که او را هوشنگ صدا می‌زند، امید کوتاهی به گفت‌وگو و دلجویی پدید می‌آورد. آشکارشدن هویت زن، این لحظه را به رویارویی دردناک با گذشته تبدیل می‌کند. داستان با بازگشت داود نزد همان سگ به پایانی تلخ می‌رسد. تصویر خیابان‌های خلوت، روشنایی ماه و آواز دوردست، همراه با گفت‌وگوی درونی شخصیت، نیاز او به پذیرش و دشواری یافتن همدلی را برجسته می‌سازد.