«بیگانه» با خبری کوتاه و تکان‌دهنده آغاز می‌شود: مادر مرسو درگذشته است، اما او حتی مطمئن نیست این اتفاق امروز رخ داده یا دیروز. برای رفتن به نوانخانه‌ای در نزدیکی الجزیره از کارش مرخصی می‌گیرد، سوار اتوبوس می‌شود و در گرمای راه به خواب می‌رود. در برخورد با رئیس، کارکنان و آشنایان، به جزئیاتی توجه می‌کند که با انتظار معمول از فرزندی سوگوار سازگار نیست. همین فاصله میان آنچه مرسو احساس و بیان می‌کند و آنچه دیگران از او می‌خواهند، از نخستین صفحه‌های داستان پرسشی ماندگار می‌سازد. متن پیش از آغاز روایت، خواننده را با مقدمه‌ای درباره آثار کامو و خلاصه‌ای از مقاله ژان‌پل سارتر روبه‌رو می‌کند. در این بخش‌ها، مرسو انسانی توصیف می‌شود که با عادت‌ها و داوری‌های اجتماعی کنار نمی‌آید و بیشتر به لحظه حاضر و تجربه‌های محسوس توجه دارد. مقدمه از آفتاب سوزان، کشته‌شدن مردی، دادگاه و محکومیت مرسو نیز سخن می‌گوید و می‌پرسد چرا رفتار او هنگام مرگ مادرش در داوری دیگران چنین اهمیت پیدا می‌کند. بحث درباره پوچی، مرگ، سکوت و شیوه جمله‌نویسی کامو، راهی برای خواندن داستان پیشنهاد می‌کند، بی‌آنکه ابهام شخصیت اصلی را از میان ببرد. خواننده می‌تواند از خلال این روایت و توضیح‌های آغازین، نسبت میان رفتار فردی، انتظار جامعه و معنایی را که مردم به رویدادها می‌دهند دنبال کند.