چه رابطه‌ای میان ثروت، حق و عدالت وجود دارد و چرا اقتصاد را نمی‌توان از دیگر بخش‌های زندگی جدا کرد؟ این کتاب بحث خود را بر پیوستگی دین، اخلاق، قانون و مناسبات اقتصادی بنا می‌کند. در آغاز متن اصلی، جدایی کامل این قلمروها نقد می‌شود و دو پیوند اسلام با اقتصاد توضیح می‌یابد: مقررات مستقیم درباره مالکیت، معاملات، ارث و وقف، و پیوند اخلاقی از راه امانت، احسان، عدالت و جلوگیری از خیانت و رشوه. یادداشت‌های مقدماتی، عدالت را با رعایت حقوق صاحبان حق پیوند می‌دهند و درباره معنای عدالت اجتماعی، نسبت آن با مساوات و توازن، و چگونگی وضع قانون عادلانه پرسش مطرح می‌کنند. یکی از استدلال‌های برجسته این بخش آن است که قانون، بدون پشتوانه عملی و تعهد به حقوق دیگران، برای مهار صاحبان قدرت کافی نیست. آگاهی محرومان از حقوق خود، سازمان‌یافتگی اجتماعی و تربیت اخلاقی قدرتمندان در کنار یکدیگر مطرح می‌شوند. تفاوت قانون و اخلاق و اثر بحث عقلی عدالت بر فقه نیز جای مشخصی در این گفت‌وگو دارند. فهرست، ادامه مباحث را در زمینه اقتصاد توصیفی و دستوری، عوامل ایجاد ارزش، نقد نظریه برابری ارزش و کار، ارزش اضافی و سرمایه‌داری ماشینی نشان می‌دهد. بحث مالکیت نیز به سهم طبیعت و کار انسان، حقوق فرد و حدود حق اجتماع می‌پردازد. صفحات آغازین تأکید می‌کنند که ثروت ذاتاً مطرود نیست؛ تولید، مبادله و مصرف آن باید در چارچوب شرایط و موازین بررسی شود.