«اسیر فرانسوی» با صحنه‌ای روزمره آغاز می‌شود: راوی وارد اتاقش می‌شود و پیشخدمت را مشغول گردگیری می‌بیند. پیشخدمت کتابی درباره جنگ را برای خواندن می‌خواهد؛ درخواستی که راوی را متعجب می‌کند. توضیح او درباره حضور در جنگ و اسارت نزد آلمانی‌ها، گفت‌وگویی را شکل می‌دهد که به مرور تصور اولیه راوی را دگرگون می‌سازد. پیشخدمت از محاصره گروهی نزدیک نانسی، تسلیم سربازان و انتقال اسیران سخن می‌گوید. نخست به مراقبت از اسیران بیمار روسی گماشته می‌شود، اما با درخواست خودش کارش تغییر می‌کند. سپس در دهکده‌ای نزدیک کلنی به کارهای کشاورزی، رسیدگی به اسب‌ها و سرکشی به کشتزار سیب‌زمینی می‌پردازد. تلاش او و همراهش برای فرار از راه هلند ناکام می‌ماند و به جنوب آلمان منتقل می‌شوند. خاطرات بعدی شامل کار در جنگل، دیدارهای پنهانی، دشواری ارتباط زبانی و علاقه‌ای فراموش‌نشدنی است. راوی چند بار درباره بدرفتاری می‌پرسد، اما پاسخ‌ها با انتظارش هماهنگ نیست. تنها شکایت مشخص پیشخدمت، نرسیدن برخی نامه‌هاست؛ اتفاقی که در روایت او به رفتار متقابل دو طرف جنگ مربوط می‌شود. بازگشت اسیران به فرانسه نیز با رفتارهای تحریک‌آمیز علیه آلمان همراه است. پایان داستان، با توصیف دوران اسارت به عنوان بهترین دوره زندگی پیشخدمت، معنای روایت را ناگهان تغییر می‌دهد. این تضاد، فاصله میان تجربه فردی و تصویر جمعی دشمن را برجسته می‌کند و خواننده را به بازاندیشی درباره قضاوت‌های آماده فرامی‌خواند.