«اسماء الحسنی» به شناخت نام‌های خداوند و پیوند این شناخت با زندگی معنوی بنده می‌پردازد. ساختار کتاب، چنان‌که در فهرست دیده می‌شود، بر شرح نام‌ها و سپس بررسی «بهرهٔ بنده» از هر نام استوار است. از الله، الرحمن و الرحیم تا الرشید و الصبور، فصل‌ها خواننده را با مجموعه‌ای از صفات الهی و نسبت انسان با آن‌ها همراه می‌کنند. در این مسیر، موضوع‌هایی مانند رحمت، آفرینش، روزی، علم، عدالت، آمرزش، مراقبت و هدایت مطرح می‌شود. برخی عنوان‌ها نیز به پرسش‌های مشخص‌تری اختصاص دارند؛ از جمله تفاوت واحد و احد، مظاهر حفظ خداوند، مظاهر کرم و جلوه‌های نام رقیب. تکرار بخش‌های مربوط به بهرهٔ بنده نشان می‌دهد که کتاب تنها به معرفی نام‌ها بسنده نمی‌کند، بلکه جایگاه آن‌ها را در فهم بندگی نیز دنبال می‌کند. مقدمه با ستایش کمال خداوند و پاکی او از نقص، شریک و همانند آغاز می‌شود. سپس از هدایت، عدالت، طاعت، مناجات و پاک‌شدن از آلودگی‌های نفسانی سخن می‌گوید و برای بیان تجربهٔ معنوی، تعبیرهای عرفانی به کار می‌برد. این نسخه یادداشتی از مصحح دارد که دربارهٔ برخی روایت‌ها و اصطلاحات صوفیانه توضیح می‌دهد و از حذف بخشی از مطالب خبر می‌دهد. بنابراین، خواننده با متنی همراه با اختصار و ملاحظات تصحیحی روبه‌رو است. محور مشترک فصل‌ها، نزدیک‌کردن بحث صفات الهی به تأمل دربارهٔ رابطهٔ بنده با خداوند است.