«آنگاه که حقیقت را یافتم» با پرسشی درباره سرچشمه باورهای دینی آغاز می‌شود: آیا آنچه از خانواده و جامعه می‌آموزیم، به‌تنهایی برای شناخت حقیقت کافی است؟ صفحات آغازین، جست‌وجوی حقیقت را حاصل سال‌ها مطالعه، پرسش، تفکر و نوشتن معرفی می‌کنند و از دشواری بیان اندیشه‌ای سخن می‌گویند که ممکن است برخی خوانندگان را خرسند و برخی دیگر را خشمگین سازد. یکی از محورهای کتاب، فاصله میان شعار وحدت اسلامی و رفتارهایی است که پراکندگی را بیشتر می‌کنند. متن از اندوه نسبت به وضعیت مسلمانان و فراموش‌شدن کوشش‌های پیشینیان شروع می‌کند، سپس می‌پرسد وحدت مطلوب چه پایه‌ای دارد و چگونه با قرآن و سنت ارتباط می‌یابد. در این نگاه، احساسات و آرزوی نزدیک‌شدن گروه‌ها باید همراه با بررسی مبانی اعتقادی باشند. بخش «دین موروثی» نقش محل تولد، تربیت خانوادگی و محیط اجتماعی را در شکل‌گیری گرایش مذهبی برجسته می‌سازد. مثال‌هایی از شهرهای شیعه و سنی، خواننده را به تصور زندگی در محیطی متفاوت دعوت می‌کنند. آیات و نقل‌های دینی نیز برای نقد پیروی بی‌چون‌وچرا از نیاکان مطرح می‌شوند. در ادامه، بحث محبت شدید نشان می‌دهد که وابستگی عاطفی چگونه می‌تواند دیدن عیب‌ها و شنیدن نقد را دشوار کند. تشبیه کاغذی کوچک که جهان را از دید می‌پوشاند، این مانع شناخت را ملموس می‌سازد. این صفحات خواننده را به سنجش باورهای آشنا، توجه به دلیل و بازنگری در داوری‌های متعصبانه دعوت می‌کنند.