«توسل جایز و غیر جایز» کتابی عقیدتی و فقهی است که مفهوم توسل و حدود مشروع آن را از نگاه نویسنده توضیح می‌دهد. متن با مقدمه‌ای درباره هدف عبادت، یکتاپرستی و جایگاه وسیله در تقرب به خدا آغاز می‌شود و سپس میان توسل مشروع و شیوه‌هایی که آنها را ناسازگار با توحید می‌داند تمایز می‌گذارد. کتاب با مرور وضعیت دینی عرب در دوره جاهلیت، نمونه‌هایی مانند لات، عُزّی و منات را مطرح می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه غلو درباره صالحان و مردگان می‌تواند به درخواست حاجت و شفاعت از غیر خدا بینجامد. بخش‌های بعدی به آیات قرآن درباره دعا، شنیدن مردگان، علم غیب و اختیار شفاعت استناد می‌کنند و بر این دیدگاه تأکید دارند که دعا و فریادرسی در امور فراتر از توان انسان باید فقط متوجه خدا باشد. در ادامه، موضوع شفاعت به دو گونه تقسیم می‌شود: شفاعت مشروع که با اذن و رضایت خدا تحقق می‌یابد، و شفاعت غیرجایز که از مردگان، غایبان یا موجوداتی درخواست می‌شود که توان مستقلی برای پاسخ‌گویی ندارند. اثر همچنین به روش صحابه در توسل مشروع، سفر به سوی قبر پیامبر یا اولیا، پیامدهای دعا از غیر خدا و شبهات مطرح‌شده درباره توسل می‌پردازد. ساختار کتاب برای خواننده‌ای که می‌خواهد استدلال‌های قرآنی و کلامی این دیدگاه را درباره توسل، شفاعت، دعا و مرز میان تعظیم و عبادت دنبال کند، روشن و مرحله‌به‌مرحله است.