این اثر بحثی سیاسی و تاریخی درباره سرحد دیورند و تأثیر آن بر روابط افغانستان و پاکستان است. نویسنده از شکل‌گیری پاکستان در ۱۹۴۷ آغاز می‌کند و استدلال دارد که حل‌نشدن مناقشه مرزی، بی‌اعتمادی میان دو کشور و بخشی از بحران امنیتی افغانستان را تشدید کرده است. او در صفحات نخست، طالبان، القاعده و حزب اسلامی را در پیوند با سیاست‌های پاکستان بررسی می‌کند و هم‌زمان درباره وحدت ملی، دموکراسی، مشارکت سیاسی و نقش پارلمان دیدگاه انتقادی خود را مطرح می‌سازد. سپس متن به پیشینه تاریخی مرز بازمی‌گردد و معاهده گندمک، دوره امیر عبدالرحمن خان و توافق دیورند را با استناد به آثار تاریخی مورد بحث قرار می‌دهد. بخش مهمی از کتاب به رد ادعای صدساله بودن موافقت‌نامه دیورند اختصاص دارد. نویسنده برای توضیح این دیدگاه، توافق دوره امیر حبیب‌الله خان، معاهده راولپندی ۱۹۱۹، معاهده کابل ۱۹۲۱ و تأییدهای بعدی در دوره محمد نادر خان را دنبال می‌کند. در این روایت، تفاوت میان اعتبار توافق‌های شخصی امیران و شناسایی مرز در معاهدات بعدی برجسته می‌شود. متن همچنین از دشواری دسترسی پژوهشگران به اسناد دولتی و استفاده گزینشی از منابع انتقاد می‌کند و بر بررسی اسناد دست‌اول تأکید دارد. لحن اثر جدلی و صریح است و بسیاری از رویدادها، شخصیت‌ها و تصمیم‌های تاریخی را از منظر مشخص نویسنده ارزیابی می‌کند؛ بنابراین برای استفاده پژوهشی، مقایسه ادعاهای آن با منابع مستقل و اسناد اصلی اهمیت دارد.