این کتاب نقدی صریح بر شیوه‌های گوناگون استفاده انسان از حیوانات است و بحث خود را از رنجی آغاز می‌کند که در تولید گوشت، شیر و تخم‌مرغ، کار کشیدن از حیوانات، شکار، سیرک، باغ‌وحش و آزمایش‌های پزشکی و علمی ایجاد می‌شود. متن بر این ایده تکیه دارد که دست‌کم حیوانات مهره‌دار توانایی احساس درد و رنج دارند و بنابراین رفتار انسان با آنها باید از معیارهای اخلاقی و پرهیز از ستم پیروی کند. نویسنده در ادامه میان حیوانات و گیاهان تمایز می‌گذارد و با اشاره به نقش دستگاه عصبی، دیدگاهی را که برای گیاهان همان نوع احساس درد حیوانی قائل است نقد می‌کند. بخش مهم دیگری از کتاب به ریشه‌های تاریخی و اخلاقی بهره‌کشی از حیوانات می‌پردازد و آن را نتیجه برتری قدرت انسان و رشد ناکافی اخلاقی می‌داند، نه صرفاً یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر. متن همچنین استدلال‌های رایج در دفاع از مصرف محصولات حیوانی را بررسی می‌کند و گیاه‌خواری را یکی از راه‌های عملی کاهش رنج می‌شمارد. در عین حال، پایان کامل ستم بر حیوانات را وابسته به دو تحول می‌داند: رشد اخلاقی انسان و پیشرفت مادی و فناوری، از جمله تولید جایگزین‌های گیاهی برای فرآورده‌های حیوانی و جایگزینی ماشین با نیروی حیوانات. در سراسر اثر، هدف اصلی بیدار کردن حساسیت اخلاقی خواننده نسبت به رنج حیوانات و سنجش دوباره عادت‌هایی است که در زندگی روزمره عادی تلقی می‌شوند.