این کتاب به این پرسش می‌پردازد که انسان چگونه می‌تواند به درجات و مقام‌های بلندتر بهشت دست یابد. نویسنده ابتدا جایگاه و مراتب بهشت را مطرح می‌کند و درباره تعداد درجات، تفاوت نعمت‌ها میان اهل بهشت، کمترین رتبه و بلندترین جایگاه سخن می‌گوید. سپس بحث اصلی را به اعمالی پیوند می‌دهد که به باور دینی سبب بالا رفتن منزلت مؤمن می‌شوند. در فهرست کتاب، ایمان راسخ به خدا و پیامبران، تقوای الهی، ترس از خدا، توکل و صبر از نخستین عوامل معرفی شده‌اند. بخش صبر، هم شکیبایی در تکالیف شرعی و هم تحمل بلا و مصیبت را دربر می‌گیرد و در ادامه به نمونه‌هایی از مرگ‌هایی اشاره می‌شود که در روایات، برای صاحب آن منزلت شهید بیان شده است. نماز و اعمال وابسته به آن، از رفتن به سوی نماز و پر کردن صف‌ها تا انجام نافله‌ها، بخش مهم دیگری از کتاب را تشکیل می‌دهد. اذان، بخشش مال، زکات، روزه رمضان، اخلاق نیکو، حفظ قرآن، کفالت یتیم، اصلاح میان مردم و دعوت به سوی خدا نیز در مسیر ارتقای درجات مطرح شده‌اند. کتاب همچنین جهاد با جان، مال و زبان، خدمت به نیازمندان، نیکی به پدر و مادر، آموختن و آموزش علم، حج و عمره، اعتکاف، خودسازی، تمسک به سنت، گفتن حق در برابر حاکم ستمگر، غذا دادن، نماز شب و گسترش سلام را از اعمال مؤثر برمی‌شمارد. ساختار فهرست نشان می‌دهد اثر بیشتر جنبه تربیتی و عملی دارد و خواننده را به مجموعه‌ای از عبادت‌ها، فضایل اخلاقی و رفتارهای اجتماعی برای طلب مقام بالاتر در آخرت راهنمایی می‌کند.