دیدن خداوند در آخرت، موضوع محوری این اثر و معنای نعمت بزرگی است که عنوان کتاب به آن اشاره دارد. مقدمه توضیح می‌دهد که نوشته از بخشی از «حادی الارواح الی بلاد الافراح» انتخاب شده؛ بخشی که به اثبات رؤیت خداوند توسط بهشتیان با چشمانشان می‌پردازد و برای توضیح این باور، دیدن ماه در شب چهاردهم را مثال می‌آورد. آغاز مقدمه، خواننده را به ناپایداری زندگی دنیا و ضرورت توجه به سرانجام انسان متوجه می‌سازد. سپس انگیزه انتخاب این بحث بیان می‌شود: پاسخ به برداشت‌هایی درباره حضور خداوند در همه جا و انکار دیدن او توسط مؤمنان در قیامت. به این ترتیب، موضوع بهشت در این کتاب با پرسش‌های مشخص اعتقادی درباره شناخت خداوند و جهان پس از مرگ پیوند می‌خورد. نکته دیگر مقدمه، شیوه برخورد با تعبیرهای مربوط به صفات الهی است. درباره واژه‌هایی مانند «ساق» و «ید» تأکید می‌شود که نباید آنها را با اعضای انسان، فرشتگان یا دیگر موجودات مقایسه کرد. این توضیح با اشاره به آیه نفی همانندی خداوند همراه است و چارچوب فهم عبارت‌های نقل‌شده را روشن می‌کند. مقدمه همچنین توضیح می‌دهد که برای برگردان آیات از ترجمه‌های پیشین قرآن استفاده شده و نام راویان احادیث، جز در موارد ضروری، حذف شده است. خوانندگان علاقه‌مند به بررسی روایت‌ها به منابع پاورقی ارجاع داده می‌شوند. صفحات موجود، زمینه انتخاب بحث و روش ارائه آن را معرفی می‌کنند.