«ازآتش!» مجموعه‌ای از شعرهای فارسی با نگاهی اجتماعی و سیاسی است که میان تصاویر ویرانی و آرزوی زندگی حرکت می‌کند. پیش‌سخن، پیوند سنت شعر کلاسیک فارسی با دستاوردهای شعر معاصر ایران و تأثیر سنت‌های ادبی غرب را هدف این تجربه معرفی می‌کند. بیت آغازین حافظ نیز حضور میراث شعر فارسی را در آستانهٔ مجموعه نشان می‌دهد. در «سپاه خورشید»، پرسش از فاجعه و تصویر عقاب مرگ، زمینهٔ خطاب به نیرویی استوار و امیدبخش می‌شود. هراز، دماوند، مشعل و صبح، تصویرهای اصلی شعری هستند که در دل شب از شرف، پایداری و آمدن روشنایی سخن می‌گوید. این شعر با تاریخ تابستان ۱۳۵۱ همراه است. «دلار و مرگ» چشم‌اندازی گسترده‌تر از تهدید و نابودی می‌سازد. نام هیروشیما، اشاره به کلاهک هسته‌ای و بمب نوترونی، و تصویر اسکلت‌های انسان و ساختمان، جنگ را به تجربه‌ای فراگیر بدل می‌کنند. در کنار این ویرانی، هنر، کودکی، جوانی و خرد نیز یادآوری می‌شوند تا آنچه در معرض نابودی است ملموس‌تر شود. شعر با اشاره به وال‌استریت، پنتاگون و مجتمع صنعتی نظامی، اعتراض خود را به پیوند سرمایه و جنگ بیان می‌کند و مخاطبان را به همبستگی و صلح فرا می‌خواند. در «نسیم بهار»، بازشدن پنجره و وزیدن باد سحر با زنده‌شدن خاطرهٔ یاران و مبارزات گذشته همراه می‌شود. یاد بهاری خونین و فریادی خاموش‌شده، در کنار دعوت به حفظ خاطرهٔ پیکار، پایان صفحات ارائه‌شده را شکل می‌دهد.